سید جان!　

...وزمان ما را با خود برده است. سرمان گیج می رود. حالت تهوع از سر و روی زندگی مان بلند شده است. دیگر نه این روزها، آن روزهای گذشته هستند و نه این شب ها، آن شب ها. بیست و چهار ساعت کفاف امور روزانه را نمی دهد و این بشر امروز، شاید بتواند با ساخت خوکچه ی دستی و مصنوعی، مقابل انقراض شان را بگیرد، اما نمی تواند این ساعت لعنتی را کمی وسعت ببخشد. همه می دویم تا ۴۸ ساعت آینده زندگی را تضمین کنیم. یک پایمان در مطاف اداره ها و دیگری خشک شده در کلاس درس تا زندگی و هویت این دو روز سرهم شود. به خانه هم که می رسیم، کنار قفسه کتاب های خاک گرفته، مشغول ۱۷ شبکه تلویزیونی می شویم تا خوابمان ببرد. این شب ها، همه به این جعبه سیاه معتاد شده ایم و چه بخواهیم و چه نخواهیم باید داشته باشیمش و روشن نگاهش داریم تا از اعصاب ضعیف این روزهایمان بیشتر بتراشد و در میان اهالی خانه که سکوت حکم فرماست میدان داری کند. مطالعه گاهانه مان رمان است و نمایشنامه. امر شده ایم بخوانیم تا فردا نهج البلاغه را، صحیفه سجادیه را، قرآن را فیلم کنیم!. فیلم ها را به صورت زبان اصلی نگاه می کنیم. چاره ای نیست!...باید دین ما را فیلم کنیم...درد است دیگر!؟ دردِ دین...اما دروغ چرا؟! راستش شرم مان می آید روضه بخوانیم و ناله از غربت حسین بالا بریم و شمشیر برکشیم. سینما دانی مان از سر آلودگیست سید! نه رسالت. ورنه آنان که کوه رسالت بر دوش می کشند، خود می دانند که بهای دین و معاد شان بیشتر از دنیای کذب سینماست. آری! وقتی قمه به دست خلع سلاح نمی شود، بهتر آن است که قمه را بر دشمن کشد. حال حکایت ما و روزگار دل مان است که اگر سالک الی الله هم شود به درد سیاه آباد سینما می خورد که هم بساط مستی ش براه است و هم کوله بار رسالت. فقط یک چیز می ماند. خواهشی، التماسی، درخواستی عاجزانه که بهانه اش را قبل از طلب می نویسم. راست تر داستان آن است که ما پیش ترها، دردمند بودیم و به سفارش شما خواستیم خانه هایمان را بر قله های آتشفشان بنا کنیم و مسلح شویم تا بدخواهان قلوب مومنین را به خاک ذلت بکشانیم، اما دریغ که قدرت نفس و شیطان بیشتر از آنچه که ما در کوله داشتیم، بود و روی مان، دلمان سیاه که نتوانستیم و آلوده ماندیم. حال همچنان مانده ایم و در انتظار فرجی، نگاهی، توفیقی که جبران کنیم و سلاح برگیریم و مبارزه کنیم. اما نه زمان یاری می کند، نه زمانه. و نه قدرتی هست که دوباره برخیزیم و این تن سنگین را به رزم بکشانیم. تنها، شعاری باقی مانده است و به اتهام امروزی ها، تحجری، که ما را همیشه متوسل رمل های فکه می کند. هر چند که در عمل به سنت همین امروزی ها چنگ می زنیم. زمان، زمان بی برکتی است. نهایت بشود زندگی کرد و یا به عبارتی در ساحت حیوانی خود، خورد و خوابید و ... و کمی تحصیل تا هویتی بخشد و احترام اطرافیان. سید جان! عطش امان مان را بریده و تیرگی دل را به زمین دوخته است. چندی نمانده تا از پذیرش آخرالزمان استعفا دهیم و تیغ بی غیرتی مان را بر رگ های نداشته بزنیم و خلاص. ماندن سخت شده است سید جان! این روزها، اشقیا هم ظهور را نزدیک می پندارند. بسیار نزدیک، بسیار بسیار نزدیک. و تصور ابروهای درهم صاحب این ظهور بر ما ناجوان مردان...و فقط تصورش...! سید عزیز! آخرالزمان است و ایمان، چونان گوی آتشین برما غیر قابل تحمل شده. آخرالزمان است و ما نیز چون سایر انسان ها ظهور را در همین حوالی حس می کنیم و رعب آدم نشد مان را نیز. آن منبری ِاهل ذکر می گفت که برای یزید شدن، معصیت کافیست...سید جان! سلام ما را به آقایمان برسان و آرام، و با لحنی آهسته بگو فکری به حال ما کنند...ثانیه های معصیت زده، فرصت توبه را فراهم نمی کنند...

یا علی مدد...

  RSS